we need to talk about sex

Megan K Eagles

Megan K Eagles

Als ik aan vrouwen vertel dat ik een boek over vrouwen en seks aan het schrijven ben, zie ik ze vaak even schrikken. Ze doen hun best het niet te laten merken, zoals je dat doet met onverwachte gêne die mogelijk kwetsend kan overkomen. (Laatst schudde ik een pianist de hand en glimlachte verwoed mijn verwondering weg over het feit dat ik een hand met slechts twee vingers vastpakte.) Dan nemen ze een slok van hun koffie of thee of port, en slaan ze hun ogen neer. En dan komt het. Dan beginnen ze over hun eigen seksleven. Of hun gebrek daaraan. Of hun eerste keer. Of hun zus die is gescheiden en aan het daten is in een wereld die in niets lijkt op het onschuldige vorig leven waarin ze zelf nog weleens afspraakjes hadden.

Continue Reading

echte mannen, en thierry baudet

 

giphy

Mannen kunnen vrouwen doden met hun blote handen. Dat antwoordde Zadie Smith toen ik haar laatst interviewde, op de vraag of ze zichzelf als feminist zag. Ik beschouw mannen niet als vrouwvriendelijk, zei ze. Ze kunnen misschien getraind worden als zodanig en moeders kunnen zoons opvoeden die sympathieker en zorgzamer zijn, maar de fysieke ongelijkheid betekent dat vrouwen altijd in een kwetsbare positie verkeren en bescherming behoeven. Dus ja, Zadie Smith beschouwt zichzelf als feminist.

Continue Reading

de meisjes van emma cline

emma-cline-on-the-girls-interview-videoEen paar maanden geleden interviewde ik de Amerikaanse auteur Emma Cline over haar debuut The Girls (in Nederland verschenen als De meisjes bij Lebowski Publishers). Haar roman werd vol lof ontvangen en veelal neergezet als een boek over Charles Manson en zijn meisjesschare die in de jaren zestig gruwelijke moorden pleegden. Maar ik las het vooral als een boek over meisjes: hoe ze opgroeien, hoe onzeker ze kunnen zijn en hoe weinig houvast ze hebben in een wereld die wordt geregeerd door schoonheidsidealen en lust. Een fragment van mijn interview staat in de nieuwe Vogue, vanaf dinsdag in de winkel. Hier lees je de rest van ons gesprek, over meisjes, uiterlijk, rolmodellen en de mannelijke blik. 

Continue Reading

boeketromans

Features of Femininity by Daantje Bons

Features of Femininity by Daantje Bons

Als klein meisje las ik stiekem boeketromans. Ik las ze in bed, als mijn ouders dachten dat ik lag te slapen, onder de dekens met een bedlampje. Ik weet eigenlijk niet waarom ik ze stiekem las. Ik had ze niet zelf gekocht, ik moet ze ergens van een plank of nachtkastje hebben gepakt, dus er was ten minste een iemand in huis die ze ook las. Ervan uitgaande dat dat een vrouw was, oud genoeg bovendien om zelf boeken te kopen, moet dat mijn moeder zijn geweest.

Continue Reading

vrouwen & seks

img_0265Het is officieel: mijn boek staat aangekondigd in de catalogus van Lebowski. In september volgend jaar moet Vrouwen & seks in de winkel liggen, met interviews waarin vrouwen over hun seksleven vertellen en essays over onder andere de seksuele bevrijding, slut shaming, lust, korte rokjes en strakke billen, BDSM en de vraag of mannen nog steeds van Mars komen en vrouwen van Venus.

Lees hier alvast een fragment.

to be normal, or not to be

Afgelopen dinsdag zag ik de film Three Generations, over een jongen die is geboren in een meisjeslichaam en daar wanhopig graag vanaf wil. De film vertelt over zijn worstelingen, maar ook over die van zijn moeder, die moeite heeft om afscheid te nemen van het idee dat haar kind een dochter is, en van zijn lesbische grootmoeder, die gruwt van het idee dat haar kleindochter geen borsten meer zal hebben en niet begrijpt waarom ze niet ‘gewoon een lesbienne’ kan zijn.

De film was niet bijzonder diepgaand en er valt een hoop af te dingen op de manier waarop een drama zo groot als dat van een transgender tiener in een romantische feelgoodfilm wordt gepropt, maar toch moest ik huilen toen hij was afgelopen. Om dezelfde reden als waarom ik zo gegrepen werd door De Argonauten van Maggie Nelson. In deze memoires schrijft Nelson over haar liefde voor en met Harry Dodge, een genderfluïde transgender met wie ze trouwt en een kind krijgt en een leven gaat leiden dat voor hen normaal is, maar voor de buitenwereld niet. Ze schrijft prachtige zinnen die ik soms wel drie keer moest herlezen om de waarheid ervan tot me door te laten dringen – zoals:

“I told you I wanted to live in a world in which the antidote to shame is not honor, but honesty.”

En:

“I feel I can give you everything without giving myself away.”

Maar wat me het meeste raakte aan De Argonauten was dat het uiteindelijk niet alleen gaat over transgenders en mensen die er een radicaal onorthodoxe levensstijl op nahouden. Het gaat over iedereen. Iedereen althans die wil zijn wie hij of zij of welk voornaamwoord dan ook is, zonder hierop te worden afgerekend door de buitenwereld. En zijn we dat niet allemaal?

Continue Reading

Dikke mannen en grauwe vrouwen. En Trump.

weeping statue of libertyDrie weken geleden was ik in New York. Ik was er nog nooit geweest. Ik vond het er niet zo geweldig als iedereen, walgde van alle heb- en vetzucht, maar één ding vond ik er tof: de intellectuele vibe die er hing. Die is moeilijk te omschrijven, maar als het moet dan lijkt ze nog het meest op de essaybundels die in stapels opgetast liggen in de Strand Bookstore: genuanceerd, intelligent, ruimdenkend, humaan, grappig. Hoopgevend vooral. Toen ik in NYC rondliep, was ik er net als iedereen van overtuigd dat Clinton zou winnen. Niet omdat zij nou zo goed was, maar omdat het alternatief dat beslist niet was.

Een week later was ik een paar dagen in Washington, Pennsylvania. In dat kleine provinciestadje was men er nog niet zo zeker van dat Clinton zou winnen. Het gros hoopte van niet.

Continue Reading

No more posts.