je kunt niet alles hebben

 

26ARIEL1-WEB-articleLarge

© Nathan Bajar | The New York Times

Ergens in golf twee en drie is feminisme synoniem geworden aan maakbaarheid. Maar ook voor vrouwen zijn er grenzen aan de maakbaarheid van ons bestaan. You can’t have it all, leerde Ariel Levy toen ze in een maand tijd achtereenvolgens haar kind, echtgenote en huis verloor. En toch voelt ze zich op een bepaalde manier vrijer dan ooit.

Ik sprak Ariel Levy voor de Volkskrant van dit weekend over feminisme, maakbaarheid en vrijheid. Je leest het hele interview hier (Blendle-tarief).

het is uit

Mijn boek Vrouwen & seks is verschenen, en onder andere hier te bestellen.

Nadia Ezzeroili interviewde me erover voor de Volkskrant, en schreef er een goed stuk over dat je hier kunt lezen.

Wat vrouwen willen

856-20150207_bw_lpt_ss2015_35683okGoedele Liekens start een clitorisoffensief. Want volgens een onderzoek dat ze met Durex heeft uitgevoerd onder 1500 Nederlanders, komt de helft van de vrouwen niet klaar tijdens seks. Conclusie: die mannen weten potverdorie nog steeds niet dat ze bij de clitoris moeten zijn willen ze hun partner een plezier doen. Tijd dus voor een ‘offensief’. In aanloop naar de verschijning van mijn essaybundel Vrouwen & Seks, mocht ik gisteren in de Nieuwsshow van Radio 1 vertellen wat ik daarvan vind (klik op de link om terug te luisteren). Want ja, ik vind daar wat van.

Continue Reading

le petit trou

le petit trouMaandag was ik op een lingeriebeurs in Parijs. Er liepen vrouwen in jarretels tussen mannen in pak. Er waren stands met kanten behaatjes en ragfijne slips die hun glans verloren aan het hardboard. Er waren verkoopsters op damesleeftijd aan plastic tafels met koekjes. En Karl Marx was er. In mijn hoofd, waar hij bij elke string herhaalde wat hij anderhalve eeuw geleden al zei: de vooruitgang van een maatschappij meet je af aan de sociale positie van vrouwen. Als dat zo is Karl, antwoordde ik, dan denk je nu vast hetzelfde als ik. De vooruitgang van de maatschappij lees je af aan heur lingerie.

Continue Reading

tais-toi ou sois belle

Amie Dicke

Amie Dicke

Mama, zei mijn dochter van vijf laatst, je hebt allemaal strepen op je hoofd. Ze wees naar mijn voorhoofd en proestte het uit. Dat zijn rimpels liefje, zei ik zo laconiek mogelijk, die krijg je als je ouder wordt. Ze keek alsof ze ter plekke besloot nooit ouder te worden. Dat leek me een wijs besluit in dit tijdperk waarin het belangrijker is om mooie billen te hebben dan mooie cijfers.

Continue Reading

‘for me, it’s a very peculiar time’

zadie

Voor Vogue interviewde ik Zadie Smith. De Brits-Jamaicaanse schrijver wordt wereldwijd bejubeld om haar romans, waarvan onlangs de vijfde verscheen: Swing Time, een wervelend verhaal over dansen, roem, talent en vrouwenvriendschap. Zadie (die om dubieuze reden ‘Zadie’ wordt genoemd en geen ‘Smith’) wordt ook geroemd om haar stijl en uiterlijk. Als een van de weinige schrijvers wordt ze uitgenodigd voor het Met Ball en fashion week en heeft ze een soort coolfactor die ook buiten de literaire wereld een ster van haar maakt.

Nu moet ik zeggen, nadat ik een uur lang tegenover haar mocht zitten in de bibliotheek van het Ambassade Hotel in Amsterdam: ze is ook adembenemend mooi. Niet op een gepolijste Hollywood-manier, maar op een intrigerende, ongrijpbare manier die alles te maken heeft met hoe ze praat (kalm, zonder ehs en ahs, op een lage, ritmische toon die haar verleden als jazz-zangeres verklaart), hoe ze kijkt (afwachtend, afwijzend, veelal afgewend – deze vrouw heeft niets van het please-gedrag waar zo veel vrouwen last van hebben), en vooral wat ze zegt (intelligente bespiegelingen waar ze geen seconde over hoeft na te denken, alsof haar hoofd vol zit met laatjes die ze allemaal kan opentrekken om over willekeurig welk onderwerp een antwoord te geven dat lang en zinnig is als een essay).

Continue Reading

No more posts.